Głos i toki Kurtaczki tęczowe mają w repertuarze kilka głosów oraz innych sposobów komunikacji. Samce odzywają się częściej od samic, a kurtaczki tęczowe ogółem częściej odzywają się w trakcie sezonu lęgowego. Nawoływanie zajmuje 12% czasu aktywności ptaka w ciągu roku. Zaczynają wołać godzinę przed wzejściem słońca. Najchętniej wołają właśnie o świcie oraz między 10 a 16.
Jednym z popisów kurtaczków tęczowych jest ten polegający na „ukłonie”. Dany osobnik stoi na wyprostowanych nogach, zaś ciało trzyma w poziomie, niemal dotykając piersią ziemi. Obserwowano takie zachowanie wyłącznie u samców. W trakcie jego trwania wydają z siebie mruczące dźwięki, używane tylko w tej okoliczności. Demonstrują w ten sposób na granicy terytoriów. Sama poza ptaka i jego głos są wystarczająco dobrze widoczne w słabym świetle leśnego podłoża, jednak nie na tyle rzucające się w oczy, by zwabiać drapieżniki. Najczęściej kurtaczki tęczowe odzywają się teow-whit, teow-whit i choowip-choowip (transkrypcja angielska), prawdopodobnie głosy te mają informować o terytorium.