Złagodzenie reguły i próby reform Wielka epidemia czarnej śmierci w połowie XIV w. zdziesiątkowała klasztory, co wymusiło rewizję i złagodzenie niezwykle surowej reguły, na co papież Eugeniusz IV zgodził się w 1432 roku. Wielu zakonników pragnęło jednak powrotu do korzeni. Reformy podejmowali m.in. Jan Soreth (XV w.) oraz wchodzące w ruch tzw. „reformy z Tours" (Touraine) klasztory we Francji (początek XVII w.), które propagowały radykalne ubóstwo i silne życie wewnętrzne.
Przy klasztorach braci gromadziły się również kobiety pragnące życia modlitwą, co zaowocowało powstaniem II Zakonu – karmelitanek klauzurowych (oficjalnie za sprawą Jana Soretha w 1452 r.). Równolegle rozwijały się zrzeszenia osób świeckich (tercjarzy), co dało początek dzisiejszemu Trzeciemu Zakonowi Karmelitańskiemu.
Reforma terezjańska (karmelici bosi) W latach 60. XVI wieku w Hiszpanii rozpoczął się gruntowny ruch reformatorski zainicjowany przez św. Teresę z Ávili, która wspólnie ze św. Janem od Krzyża założyła nową, surowszą gałąź zakonu.