Paulo i Enrico Enrico z Potępionego za niewiarę popełnia grzechy, które pozostawiają nadzieję nawrócenia. Paulo, wątpiąc w Boże miłosierdzie i zuchwale wystawiając Boga na próbę, popełnia grzechy przeciw Duchowi Świętemu, które są odrzuceniem przebaczenia. Uważając się za lepszego od Enrica, Paulo sprzeciwia się nadto ewangelicznemu nakazowiː Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Jego pełne umartwienia życie ma wszelkie cechy kalkulacji zysków i strat, gdy znika perspektywa wiecznej nagrody, Paulo przekreśla swe dotychczasowe życie i zmienia się w przeciwieństwo tego, kim był. W koncepcji Tirsa pozostaje jedynym i wyłącznym sprawcą swego nieszczęścia.
Enrico, psychologicznie bardziej schematyczny, wydaje się przerysowany zarówno, gdy idzie o jego wady, jak i o nieliczne zalety, w czym można się dopatrywać wyraźniej intencji dydaktycznej. K. Vossler zauważył, że pierwowzorem tej postaci mógł być popularny hiszpański święty Piotr Nolasco.
Źródła dramatu Legenda o potępionym świętym i zbawionym grzeszniku pojawia się już w Mahabharacie, potem we wczesnochrześcijańskich legendach monastycznych, a także w chrześcijańskim, żydowskim i arabskim folklorze średniowiecznym.