W tradycjach społeczności Kwakwaka’wakw, Haida i Coast Salish pieśni mogą pozostawać własnością określonych osób, być przekazywane między pokoleniami oraz wiązać się z rytuałami i przekonaniem o otrzymywaniu ich od przodków w snach lub transie. Ich wykonywanie łączy się z otoczeniem przyrodniczym i akompaniamentem bębna. W europejskich tradycjach ludowych śpiew towarzyszył między innymi pracy, obrzędom dorocznym, weselom i pogrzebom oraz przyjmował właściwe poszczególnym tradycjom sposoby emisji i artykulacji.

thumb|Śpiew chóralny na miniaturze z paryskiej księgi godzin, czyli średniowiecznego modlitewnika, około 1450 W kulturze europejskiej dzieje śpiewu można śledzić od starożytnych praktyk obrzędowych, teatralnych i poetyckich. W dramacie greckim oraz występowały partie śpiewane, niekiedy o charakterze popisowym, a śpiewowi towarzyszyły między innymi aulos i kitara. W średniowieczu szczególne znaczenie zyskał śpiew liturgiczny. Chorał gregoriański rozwijał się jako praktyka jednogłosowa, obejmująca zarówno , podporządkowany wyrazistości tekstu, jak i melizmatyczny, wymagający wykonania wielu dźwięków na jednej sylabie.