analiza jego właściwości akustycznych objaśnia sposób powstawania brzmienia, ale sama nie wyjaśnia jego funkcji ani przypisywanych mu znaczeń. Zróżnicowanie śpiewu nie układa się zatem w hierarchię praktyk bardziej i mniej rozwiniętych, lecz odzwierciedla odmienne sposoby posługiwania się głosem w określonych warunkach kulturowych.
thumb|Współczesna demonstracja tuwińskiego śpiewu gardłowego w stylu chylandyk Zależność praktyk wokalnych od środowiska i życia społecznego uwidacznia się w wielu tradycjach opartych na przekazie ustnym. Inuicki , wykonywany przeważnie przez kobiety, posługuje się między innymi oddechowymi i szumowymi dźwiękami gardłowymi, natomiast śpiew gardłowy pasterzy tuwińskich polega na wydobywaniu niskiego tonu podstawowego i wyróżnianiu wyższych składowych jego widma. W pansori jeden wykonawca, któremu towarzyszy bęben, rozwija rozbudowaną opowieść dramatyczną za pomocą głosu o szerokim zakresie wysokości, dynamiki i środków wyrazowych. Wśród społeczności zamieszkujących las Ituri występuje polifoniczne jodłowanie, w którym poszczególni uczestnicy dołączają własne partie bez wyodrębniania głosu solowego.