Trakt głosowy działa jako układ połączonych przestrzeni rezonansowych. Zmiany jego ukształtowania wzmacniają jedne składowe harmoniczne dźwięku, a osłabiają inne. Zmieniając ukształtowanie gardła oraz położenie podniebienia miękkiego, języka, żuchwy i warg, śpiewak kształtuje samogłoski i spółgłoski, a zarazem wpływa na barwę oraz nośność głosu. Podobny rezultat akustyczny może przy tym powstawać wskutek odmiennych konfiguracji aparatu głosowego.
Dzieje i zróżnicowanie praktyk śpiewaczych Praktyki śpiewacze przybierają bardzo różne postacie, mimo że opierają się na wspólnych ludziom właściwościach aparatu głosowego. O wyborze i znaczeniu określonych sposobów wydobywania głosu decydują nie tylko jego możliwości fizyczne, lecz także miejscowe wierzenia, funkcje społeczne muzyki, środowisko, warunki wykonania i przekazywane w danej społeczności ideały brzmienia. Śpiew może towarzyszyć obrzędom i pracy, służyć opowiadaniu historii, wyrażaniu więzi z otoczeniem i komunikacji wspólnotowej, a także być formą rozrywki lub prezentacji artystycznej. Dźwięk uznawany w jednej tradycji za pożądany i znaczący może być obcy słuchaczom wychowanym w innej kulturze;