Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1859 roku działał tu młyn wodny, w majątku mieszkały 34 osoby, w 1931 roku – 81 osób (w majątku), w 1970 roku wieś liczyła 389 osób w 1990 roku – 390 mieszkańców, w 1999 roku – 408, w 2009 roku – 314 osób.
Dwór Prawdopodobnie Stanisław Jakub Wawrzecki zbudował tu w końcu XVIII wieku dwór, który został przebudowany w 1900 roku przez Władysława Mineykę według projektu Tadeusza Rostworowskiego. Dwór, choć prawie w ruinie, zachował się do dziś. Jest to dom dziewięcioosiowy, parterowy, drewniany, na planie prostokąta, na wysokiej podmurówce, kryjącej wysokie piwnice, szczególnie od strony ogrodowej, sprawiając wrażenie, że od tej strony dom jest dwukondygnacyjny. Jest przykryty płaskim, gładkim, czterospadowym dachem. Od frontu klasycystyczna elewacja jest podwyższona o pół elewacji w części środkowej, która jest poprzedzona portykiem, którego cztery kolumny w wielkim porządku podtrzymują spłaszczony trójkątny szczyt. Od strony ogrodu głównym elementem elewacji jest wydatny neorenesansowy ryzalit dobudowany w 1900 roku. Obie kondygnacje ryzalitu mają trójarkadowe galerie. Kiedyś z górnej kondygnacji ryzalitu do ogrodu prowadziły w boki schody, dziś są zarwane i zarośnięte krzakami.