Jest to bezwieżowy, jednonawowy budynek wzniesiony na planie krzyża łacińskiego, na wysokiej podmurówce, z wydatnym transeptem i zakrystią, umieszczoną za prezbiterium, przykrytą jednospadowym dachem. Od frontu wejście zdobi portyk z czterema półkolumnami dźwigającymi belkowanie i trójkątny fronton. Szczyty transeptu również są ozdobione węższymi portykami z dwiema półkolumnami. We wnętrzu zwracają uwagę: ołtarz z drewnianymi, pozłacanymi rzeźbami, rokokowa ambona w formie kielicha podtrzymywana przez ptaki.
Obok kościoła stoi również zabytkowa, czworoboczna, dwukondygnacyjna dwonnica z XIX wieku. U podnóża wzgórza, na którym stoi kościół, ulokowana jest plebania z 1904 roku.
Kaplica była czynna przez cały okres powojenny.
Nieistniejący dwór Alojzy Sulistrowski wzniósł tu około 1780 roku dwór, zwany pałacem, będący jedną z najpiękniejszych rezydencji na Wileńszczyźnie. Był to dom na planie prostokąta, parterowy, na wysokiej podmurówce kryjącej piwnice z oknami. Był przykryty wysokim, łamanym dachem mansardowym. Centralna część domu była dwukondygnacyjna i zarówno od frontu jak i ogrodu miała dwa głębokie portyki w wielkim porządku, każdy o czterech masywnych kolumnach podtrzymujących belkowania i trójkątne frontony. Pod frontowym portykiem był podjazd, a pod tylnym – taras.