W 614 roku Syria i Palestyna zostały podbite przez perskiego władcę Chosrowa II Parwiza. Zdobyta została również Jerozolima, a znaczna część jej ludności, w tym chrześcijan, została zabita lub wzięta do niewoli. Persowie zniszczyli chrześcijańskie kościoły i klasztory na terenie Ziemi Świętej, także te znajdujące się na Górze Oliwnej i w Małej Galilei. O klasztorach ormiańskich położonych w rejonie „Góry Galilei” wspominał w VII wieku Anastazy z Armenii. Pod koniec lat trzydziestych VII wieku władzę objęli muzułmanie z Arabii, co na kilka wieków uniemożliwiło sprawowanie kultu chrześcijańskiego na Górze Oliwnej. thumb|left|Średniowieczna rycina przedstawiająca zabudowania i ruiny „Małej Galilei” (Johannes van Cootwijck, Itinerarium Hierosolymitanum et Syriacum …, Antwerpia, Ηieronymus Verdussen, 1619) Pod koniec XIII wieku starożytne budowle były już wymieniane jako zrujnowane, a w 1697 roku odnotował w swoim dzienniku podróży po Ziemi Świętej, że stojący na tym terenie „starożytny pomnik został zburzony przez Turka, który kupił pole, na którym stał”. Kolejne wzmianki o rzymskich i bizantyjskich ruinach w tym miejscu pochodzą dopiero z XIX wieku ( Topographie von Jerusalem, Berlin, 1853 oraz The Mount of Olives, Palestine Exploration Fund Quarterly Statement 21, no. 4 (1889): 174-184).