Dane historyczne Jeden z najstarszych zachowanych starożytnych przewodników dla pielgrzymów (itinerariuszy) z VI wieku [CCSL, clxxv, 112] (łac. Breviarium de Hierosolymis) lokalizował miejsce nazywane Galileą („gdzie uczniowie widzieli Pana Jezusa po Jego zmartwychwstaniu”) na Górze Oliwnej, niedaleko Kościoła „Ojcze Nasz” i Kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego. Miejsce to było nazywane również „Małą Galileą” (, ) lub „Górą Galilejską”. W XIX wieku pogląd, iż „Galilea”, o której mówią końcowe rozdziały Ewangelii, była miejscem położonym na najbardziej wysuniętym na północ z trzech szczytów tworzących Górę Oliwną, gdzie znajdował się obóz galilejskich pielgrzymów, wyrażał profesor teologii Uniwersytetu w Lipsku, dr Rudolph Hofmann. Hofmann twierdził, że pogląd taki sformułował już w 1580 roku Soarius, arcybiskup Coimbry, a w XVII wieku także jezuita Harduin.

W IV wieku na terenie Małej Galilei wybudowano pierwsze kościoły chrześcijańskie. Istniał tam również katakumbowy cmentarz pierwszych chrześcijan, który został zlikwidowany przez Rzymian po zburzeniu Świątyni Jerozolimskiej. Kilkanaście grobów datowanych jest na V wiek.