Conrad Schick wyjaśniał, że przez kilka stuleci chrześcijanie sprawowali kult przy dwóch kolumnach stojących na opuszczonym terenie w Małej Galilei. Miały one wskazywać święte miejsce. Kolumny znajdują się współcześnie na terenie odbudowanego klasztoru.
W 1880 roku miejsce to zostało nabyte przez Prawosławny patriarchat Jerozolimy. Na przełomie XIX i XX wieku patriarchat otoczył teren murem i przeprowadził jego zagospodarowanie. Powstał klasztor Viri Galilei, a w jego obrębie bazylika, cerkiew, siedziba arcybiskupa oraz budynki gospodarcze. Cerkiew została wzniesiona na fundamentach kościoła z IV wieku, który – zgodnie z tradycją prawosławną – upamiętniał miejsce, w którym Anioł Gabriel miał ukazać się Marii z Nazaretu na trzy dni przed jej śmiercią. Na posadzce cerkwi wyeksponowano mozaikę zachowaną ze starożytnego kościoła. Z kolei wybudowana w 1890 roku bazylika została usytuowana wokół ośmiobocznej cerkwi z IV wieku. Stanowi ona pamiątkę miejsca, w którym Jezus po zmartwychwstaniu ukazał się apostołom.
W latach 1901–1955 Mała Galilea była letnią rezydencją prawosławnego patriarchy Jerozolimy, po czym – do 1980 roku – stałą siedzibą patriarchy Benedykta. W okresie sprawowania przez niego urzędu w Viri Galilei odbywały się synody, a bazylika pełniła funkcję prokatedry.