W przypadku pieczenia chleba pszennego używano płaskiego żelaznego garnka o trzech nóżkach umieszczonego w palenisku, posypując rozżarzonymi węglami po górnej przykrywce.
Gotowy, ostygły chleb jest krojony przez gospodynię na grube kawałki i podawany razem z fasolą, grochem, mlekiem, warzywami lub gotowanym kurczakiem czy innym mięsem. Współcześnie chleb jest spożywany także z herbatą. Posiłek je się palcami. Dzieci jedzą wspólnie. Chleb jest jadany nie tylko na co dzień, ale także na specjalne okazje oraz stanowi dogodny prowiant na podróż. Chleb jest konsumowany w dużych ilościach. Smarowanie chleba masłem jest rzadkie ze względu na niekorzystną sytuację ekonomiczną i ma miejsce w nielicznych bogatych rodzinach zamieszkałych w miastach. Chleb może być smarowany dżemem brzoskwiniowym domowej roboty. Coraz częściej zarówno ludność miejska jak i wiejska zaopatruje się w chleb w sklepie. Tradycja i umiejętność robienia tradycyjnego chleba przekazywana z pokolenia na pokolenie wśród lesotyjskich kobiet zanika u młodych generacji.
Zwyczaje żywieniowe Tradycyjnie Lesotyjczycy jedzą, gdy są głodni, niezależnie od pory dnia. Tym niemniej, szczególnie na terenach zurbanizowanych, przyjął się zwyczaj spożywania trzech posiłków dziennie.