Wszystkie rodzaje chleba są przygotowywane z użyciem pary wodnej, a jedynie chleby pszenne mogą być też pieczone lub prażone w garnkach. Aczkolwiek w miastach chleby są obecnie robione na wzór zachodnich praktyk piekarniczych. Największą popularnością, szczególnie wśród młodych generacji, cieszy się chleb pszenny. Najmniej ceniony smakowo jest chleb z sorgo. Według tradycji sorgo jest najstarszym znanym źródłem ziarna na chleb, choć kukurydza jest również od dawna uprawiana w Lesotho. Uprawę pszenicy introdukowali dopiero misjonarze przybyli w 1833 roku. Do tego czasu Lesotyjczycy robili chleb wyłącznie z sorgo lub kukurydzy. Chleb może być też pszenno-kukurydziany lub pszenno-sorgowy.
Tradycyjnie chleb gotowano na parze w glinianym garnku zawieszonym nad ogniem, na dnie którego znajdowały się patyki, kolby kukurydzy i łodygi zboża, słoma i liście kukurydzy poprzeplatane wzajemnie tworząc rodzaj siatki, wypełnionym wodą do poziomu patyków. Uformowane z ciasta chlebki (małe, okrągłe lub w kształcie poduszeczki) układano na siateczce z patyków i traw, gdy woda wrzała, po czym garnek zakrywano i pod przykryciem gotowano na parze przez 2 do 3 godzin w zależności od wielkości chlebków. W razie potrzeby uzupełniano wodę w garnku.