Najsłynniejszym z portretów stał się portret cesarza (go-shin’ei) Meiji z 1888 roku, który uważany za zdjęcie, był w rzeczywistości fotograficzną kopią obrazu. Projekt ten wspólnie obmyślili w styczniu 1888 roku Edoardo Chiossone i Riyō Maruki (1854–1923), jeden z najbardziej znanych tokijskich fotografów tamtych czasów, który odtworzył dzieło Chiossone według własnej koncepcji. Ponieważ realizacja tego projektu wymagała długiego czasu fotografowania, jedynym sposobem osiągnięcia celu okazało się zrobienie portretu bez wiedzy cesarza. Podczas wizyty cesarskiej, w czasie posiłku, Chiossone wykonał ukradkiem kilka szkiców twarzy i póz władcy, robiąc przy tym szczegółowe notatki. Wszyscy byli pod głębokim wrażeniem pracy Chiossone i postanowili pokazać je cesarzowi, który zezwolił na rozpowszechnianie nowej „fotografii”.
Z drugiej strony, żywe zainteresowanie w Japonii kulturą zachodnią doprowadziło do powstania w Tokio w 1876 roku akademii sztuki europejskiej – Kōbu Bijutsu Gakkō (ang. Art School of the Ministry of Public Works, do której w charakterze wykładowców zaproszono włoskich artystów: Antonio Fontanesi, Vincenzo Ragusa, GV Cappelletti).