Samoloty oznaczone jako MY-2, MY-3 i MY-4 (spotyka się określenie I seria) różniły się od pierwszego prototypu większą rozpiętością skrzydeł, powiększoną do 11 metrów, a tym samym ich większą powierzchnią i zmniejszeniem z obciążeniem powierzchni do 156 kg/m². Miały od wersji MY-1 mniejszą masę. Prototyp MY-2 wyposażono w śmigło Hamilton Standard, pozostałe maszyny w śmigła VLS 8002. Zmieniono układ rur wydechowych. Samoloty różniły się również uzbrojeniem, MY-2 i MY-3 miały po trzy Browningi M-2 kalibru 12,7 mm, a MY-4 aż cztery karabiny M-2. MY-4 różnił się od pozostałych maszyn cieńszym poszyciem skrzydeł, instalacją slotów na końcach skrzydeł i wyposażeniem w hydrauliczne hamulce, wszystkie pozostałe prototypy miały hamulce pneumatyczne.
Próby Pierwsza z nowych maszyn prototypowych, MY-2, została ukończona 30 kwietnia 1943 roku i tego samego dnia wzniosła się po raz pierwszy w powietrze. Jej udział w badaniach w locie nie trwał jednak długo. Już kilka dni później, 6 maja, maszyna podchodząc do lądowania rozbiła się przed pasem z powodu awarii silnika. Pilot przeżył, ale odniósł ciężkie obrażenia. Drugim ukończonym prototypem został MY-4, który oblatano 5 czerwca 1943 roku. Ostatnia z wybudowanych maszyn, MY-3, do swojego dziewiczego lotu wzbiła się 11 lipca 1943 roku.