W przedniej części kadłuba, przed kabiną pilota, nad zbiornikiem paliwa, zainstalowano uzbrojenie strzeleckie samolotu składające się z dwóch karabinów maszynowych M-2 kalibru 12,7 mm. Obok nich, w skrzydłach zamontowano kolejne cztery karabiny Browninga kalibru 7,7 mm.
Prototyp Montaż prototypu oznaczonego jako MY-1 rozpoczęto w 1941 roku i ukończono go po dziewięciu miesiącach, pod koniec roku. Oblotu maszyny dokonano 23 grudnia 1941 roku, za sterami samolotu siedział wojskowy pilot Erkki Itävuori. Samolot w powietrzu sprawował się dostatecznie, miał tendencje do zbaczania w lewo podczas lotu z powodu pracy silnika oraz był zbyt ciężki. W maju 1942 roku zainstalowano trymery mające zapobiegać zbaczaniu, ale bez zadowalającego efektu. Próby w locie prototypu trwały do grudnia 1942 roku, kiedy to prototyp wrócił do fabryki w celu dalszej modernizacji i wyeliminowania zauważonych wad. W fabryce maszyna przebywała do marca 1943 roku. Powiększono powierzchnię statecznika pionowego, znacząco zredukowano masę płatowca: z początkowej 3242 kg, udało się odchudzić samolot do 2925 kg. Zabieg ten zmniejszył obciążenie powierzchni skrzydeł, a w rezultacie poprawiła się zwrotność i prędkość wznoszenia samolotu. Wymieniono śmigło, stare zastępując drewnianym, przestawialnym VLS 8002 z kołpakiem firmy Hamilton Standard.