Finowie zaprojektowali maszynę w układzie dolnopłata, z chowanym podwoziem i zakrytą kabiną pilota. Kadłub miała mieszaną, metalowo-drewnianą konstrukcję. W środku znajdowała się kratownica podtrzymująca w tylnej części drewniane żebra i podłużnice. Przód kadłuba pokryty był duraluminium, jego tył, z racji niedoborów duraluminium pokryto płótnem. Poza znajdującym się z przodu samolotu silnikiem, zdołano umieścić tam zbiornik paliwa i uzbrojenie maszyny. Kabina pilota osłonięta była nieruchomym wiatrochronem i odsuwaną do tyłu owiewką. W celu poprawy widoczności do tyłu, oszklono dużą część kadłuba znajdującą się za kabiną pilota. Drewniane, dwudźwigarowe skrzydła o trapezowym obrysie pokryto sklejką. Płaty wyposażono w klapy i lotki. Podobnie zbudowane było usterzenie. Usterzenie poziome wsparte zastrzałami. Wszystkie powierzchnie sterowe oraz lotki pokryto płótnem. Początkowo planowano zastosować brytyjski silnik gwiazdowy Bristol Taurus, jednak z uwagi na brak dostępu do tej jednostki zastosowano 14-cylindrowy silnik w układzie podwójnej gwiazdy Pratt & Whitney R-1830-SC3-G Twin Wasp, o mocy startowej 820 kW (1115 KM). Silnik napędzał nastawne, trójłopatowe śmigło Hamilton Standard bez kołpaka.