Twórczość Hofmana koncentrowała się na tematach dziecięcych, modlitwach i portretach, a wyjątkowo sięgała po francuskie wątki historyczne, jak obraz z Joanną d’Arc. Okres paryski był kluczowy dla jego rozwoju artystycznego i ugruntowania pozycji twórczej w latach międzywojennych.
Okres emigracji Wlastimila Hofmana podczas II wojny światowej stanowił przełomowy moment w jego twórczości – czas intensywnych przemian stylistycznych oraz emocjonalnych. Po ucieczce z Krakowa w 1939 roku, artysta wraz z żoną Adą przemierzał Wschodnią Europę i Bliski Wschód, aż osiedlili się w Tel-Awiwie. W tym czasie Hofman tworzył głównie niewielkie portrety, które zapewniały im środki do życia. W Palestynie artysta, mimo pogarszającego się zdrowia (m.in. epilepsji tropikalnej), kontynuował twórczość. W tym czasie Hofman malował również krajobrazy, architekturę i sceny rodzajowe, a jego kolorystyka uległa rozjaśnieniu pod wpływem światła Bliskiego Wschodu. Twórczość malarską dopełniała poezja, w której pojawiały się motywy religijne, tęsknota za ojczyzną i refleksje nad rolą sztuki. Przykładem są wiersze Ziemia Święta I i Stracona wolność. Ważnym tematem pozostawała także żona Ada, często portretowana w codziennych sytuacjach. Po wojnie, w 1946 roku, Hofmanowie powrócili do Krakowa.