II wojna światowa stała się cezurą w jego twórczości: uprościł formy, przyciemnił paletę barwną i zbliżył się do ekspresjonizmu.
Istotnym wydarzeniem w życiu artysty była jego podróż do Francji. Wlastimil Hofman po raz pierwszy wyjechał do Paryża w 1899 roku, gdzie studiował w École des Beaux-Arts i uczęszczał do pracowni Jeana-Léona Gérôme’a. W listach z tego okresu wyrażał pełne poświęcenie sztuce. Do Paryża powrócił w 1918 roku wraz z Adą, z którą zawarł ślub cywilny w 1920 roku. Początkowo jego twórczość nie wzbudzała dużego zainteresowania, jednak znajomość z doktorem Malletem otworzyła mu drogę do paryskich salonów artystycznych. Wystawiał m.in. na Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych, a w 1920 roku miał indywidualną wystawę prezentującą ponad 90 dzieł. Pobyt we Francji zakończyła śmierć ojca artysty, po której wrócił do Krakowa. Mimo to jego związki z Paryżem trwały – w 1921 roku jego obraz „Spowiedź”, mimo początkowego odrzucenia, znalazł się na prestiżowej wystawie i przyniósł mu najwyższe wyróżnienie oraz członkostwo w Salonie Narodowym. Francuska krytyka doceniła duchowość i oryginalność jego stylu, co potwierdzają liczne recenzje i wzmianki w prasie oraz katalogach wystaw. Wpływy Paryża są widoczne w jego pracach na papierze, szczególnie w scenach z życia miasta.