Okres emigracji stał się dla artysty czasem intensywnego rozwoju twórczego, a sztuka – narzędziem przetrwania duchowego w czasie wojennej traumy.
Po II wojnie światowej osiadł w Szklarskiej Porębie, gdzie – mimo krytyki – pozostał wierny swojej wizji sztuki jako posłannictwa i wyrazu duchowego przeżycia. W latach 50 XX w. i 60 XX w. Hofman malował głównie ekspresyjne pejzaże, portrety i religijne sceny inspirowane Biblią oraz sztuką ludową. Jego dzieła z tego okresu charakteryzują się intensywnym kolorytem, schematyzacją form i silnym ładunkiem emocjonalnym. Szczególnym symbolem stała się postać Chrystusa Frasobliwego, obecna zarówno w obrazach sakralnych, jak i świeckich. Autoportrety artysty ukazują go jako natchnionego twórcę, wierzącego w duchowy wymiar sztuki. Pomimo zarzutów o przestarzałość, Hofman nie porzucił swoich przekonań artystycznych. Późna twórczość artysty – głęboko osobista i duchowa – stanowi kontynuację symbolistycznej tradycji, wzbogaconą o inspiracje ludowe i refleksję nad ludzkim losem.
Wybrana twórczość: Anhelli