Aktywnie wspierała ten kurs Cerkiew prawosławna, kierowana przez metropolitę kijowskiego, który od końca XIV wieku rezydował już w Moskwie i prowadził działania dezintegrujące jedność ideologiczną wśród prawosławnych poddanych Litwy. W obliczu nasilającej się presji moskiewskiej Litwa zwracała się po wsparcie do Polski, wysyłając liczne poselstwa do Krakowa z prośbą o pomoc militarną. Była ona związana z planowaną na 1472 rok przez Kazimierza Jagiellończyka ofensywą przeciw Moskwie. Litwa liczyła na sojusz z Wielką Ordą, której chan Ahmed zobowiązał się do udziału w działaniach wojennych. W odróżnieniu od Polski, Tatarzy wypełnili zobowiązania – latem 1472 roku wkroczyli nad Okę. Jednak nie napotkawszy tam wojsk litewskich, zmuszeni byli wycofać się bez walki. Plany wspólnej kampanii zostały udaremnione przez zaangażowanie króla Kazimierza w konflikt z Krzyżakami oraz w sprawy czesko-węgierskie.