2 marca 1250 roku zawarła z Henrykiem Dostojnym porozumienie w Eisenach (niem. Eisenacher Richtung), na mocy którego przekazała mu na dziesięć lat kuratelę nad swym synem, w zamian za uznanie jego dziedzictwa w zachodniej części Turyngii. Zofia powróciła na dwa lata do Brabancji, po czym przybyła do Eisenach we wrześniu 1252 roku. W maju 1254 roku Henryk Dostojny zawarł układ z arcybiskupem mogunckim Gerhardem I von Daun-Kirberg, wykupując roszczenia arcybiskupstwa do dóbr we wschodniej części kraju, ale kwestię ich w części zachodniej pozostawił do czasu uzyskania pełnoletności przez Henryka (według prawa salickiego 24 czerwca 1256). Zdaniem niektórych Zofia uznała to za naruszenie umowy z 1250 roku i zwróciła się przeciwko Henrykowi Dostojnemu, wchodząc w sojusz z księciem Brunszwiku Albrechtem I, który władał częścią północnej Turyngii i w tym roku poślubił jej córkę, Elżbietę. Według innych sojusz ten nie był wymierzony w Henryka Dostojnego, gdyż Zofia przez następne kilka lat angażowała się w sprawy Brabancji, wspieranie Wilhelma z Holandii i różne problemy niemieckie. Wiosną 1259 roku Zofia z Albrehtem rozpoczęli zbrojną kampanię w Turyngii, w 1260 roku burząc grody w okolicach Wartburgu, a Creuzburg i Eisenach przeszły pod panowanie Zofii.