Panowanie nad przeszłością i stosunkiem społeczeństwa do czasu jest źródłem władzy oraz ważnym sposobem jej sprawowania, a polityczna interpretacja czasu jest nierozerwalnie połączona z organizacją państwową, która określa co ma być pamiętane, jak ma być interpretowany dany okres, a także manipuluje symbolami, wartościami i układami znaczeń. Foucault pisał podobnie o pamięci Pamięć jest bardzo ważnym czynnikiem w walce (...). Jeśli kontroluje się pamięć ludzi, kontroluje się dynamizm (...). Jest sprawą zasadniczą, by władać ową pamięcią, mówić, co powinna ona zawierać.
Pamięć a Historia Pierre Nora pisał, że pamięć i historia nigdy nie były synonimami, ale wnikliwe dyskusje interdyscyplinarne i klarowanie się stanowisk w ramach poszczególnych dyscyplin doprowadziło do konfrontacji pamięci zbiorowej i historii. W odróżnieniu od historii, która jest rekonstrukcją, problematyczną i niekompletną, pamięć zbiorowa jest żywa, obecna w żyjącym społeczeństwie, ewoluująca, obecna dialekcie przypominania i zapominania, zdolna do przetrwania w uśpieniu przez długi czas. Pamięć grup przyjmuje tylko te fakty, które jej odpowiadają. Historia wymaga analizy i krytycznego dyskursu, zaś pamięć zbiorowa osadza przypominanie w sferze świętości.