Pamięć jest interpretacją wydarzeń z naszego życia, co oznacza, że pamięć jest kreowana, a tożsamość zależy od charakteru konstrukcji narracji łączącej przeszłość, przyszłość oraz teraźniejszość. Przeszłość w naszej pamięci jest dostosowywana do naszej tożsamości i uzależniona jest silnie od klasy, etniczności czy relacji władzy, które decydują co pamiętamy, a co zapominamy. Według eksperymentów psychologicznych na poziomie jednostki świadomość własnego istnienia w czasie przeszłym jest podstawowym elementem konstytuującym jego rzeczywistość.
Funkcja legitymizacyjna Pamięć zbiorowa według Barbary Szackiej służy legitymizacji istnienia danej zbiorowości oraz jej struktur społecznej dominacji i form władzy politycznej. Na aspekt legitymizacyjny przeszłości uwagę zwracał Max Weber. W wyniku wieloletnich badań, od tego czasu odnaleziono wiele związków łączących pamięć zbiorową i władzę. Między innymi dostrzeżono, że państwo dąży do panowania nad czasem i że żadne nie osiągnęło jeszcze takiego stanu, który pozwoliłby mu wyrzec się odwoływania do czasu przeszłego jako źródła prawomocności.