Został odznaczony wietnamskim Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1962) i Złotym Medalem Przyjaźni (1961).
Po powrocie do kraju został w 1962 Zastępcą Dyrektora Instytutu Geologicznego ds. Oddziałów Zamiejscowych, zaś w 1966 - jego dyrektorem. Funkcję tę pełnił do 1975. W 1968 otrzymał Stopień Generalnego Dyrektora Górniczego III stopnia.
Uczestniczył w pracach Rady Naukowej Instytutu, współpracował z Komitetem Prognoz Surowcowych Polskiej Akademii Nauk i działał jako autor, koordynator i redaktor Mapy metalogenicznej Europy i krajów ościennych, opracowywanej w ramach Komisji Mapy Geologicznej Świata. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1971, a profesora zwyczajnego w 1976.
Po rezygnacji w 1975 ze stanowiska Dyrektora Instytutu Geologicznego pracował w Zakładzie Ekonomiki Zasobów i Prac Geologicznych, pełniąc kolejno funkcje kierownika Zespołu Kartografii Surowców Mineralnych i Pracowni Prognoz Geologicznych Złóż Surowców Mineralnych. Po przemianowaniu Zakładu Ekonomiki na Zakład Geologii Gospodarczej, objął w nim funkcję kierownika Pracowni Prognoz Geologiczno-Złożowych.
W ramach współpracy z Podkomisją Mapy Metalogenicznej Europy był autorem i redaktorem dwutomowego opracowania Metalogeneza Europy i krajów ościennych, cz.