w pracy Der Nationalstaat und die Volkswirtschaftspolitik (1895) wprost krytykował imigrację Polaków i obwiniał za to klasę junkrów, realizujących swoje egoistyczne interesyWeber, Max. Political Writings. University of Cambridge Press, 1994. s. 1–28..
thumb|upright|Max Weber i jego żona Marianne w 1894 r. W 1893 roku poślubił swoją daleką kuzynkę Marianne Schnitger, późniejszą działaczkę feministyczną i socjolożkę. Po śmierci Maxa Marianne zebrała i opublikowała jego notatki i dzieła rozproszone pod postacią zwartych publikacji. Jest ważnym źródłem dla zrozumienia jego życia i myśli, jak również niezależną badaczką. Nie mieli dzieci i ich małżeństwo często uznaje się za nieskonsumowane. Małżeństwo dało Weberowi długo oczekiwaną niezależność finansową i pozwoliło mu w końcu opuścić dom rodzinny. Małżeństwo przeprowadziło się do Fryburga, gdzie w 1894 r. Weber został mianowany profesorem ekonomii na tamtejszym uniwersytecie. W 1896 r. Max Weber został profesorem ekonomii na Uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie zgromadził wokół siebie tak zwane koło Webera, do którego należeli jego żona Marianne, Georg Jellinek, Ernst Troeltsch, Werner Sombart, Marc Bloch, Robert Michels i György Lukács. Jego zainteresowania obejmowały wtedy ekonomię i historię prawa.