Tryb życia thumb|Okaz wypchany w muzeum w Melbourne thumb|Kości kończyn Zwierzę wiodło prawdopodobnie nocny tryb życia. Dnie przesypiało skryte w budowanych z kęp traw, patyków i liści gniazdach, w norach wykopanych w piasku czy też w płytkich dziurach pod krzewami. Sprawnie biegał, aczkolwiek opisano go niegdyś jako letargicznego, cwałującego z ciągniętymi za sobą tylnymi łapami. Doniesienia aborygeńskie opisują jednak szybkie ucieczki zaskoczonego wśród traw zwierzęcia.
Cykl życiowy bandika świnionogiego nie został dobrze poznany. Po ciąży matka w maju–czerwcu rodziła prawdopodobnie 1–2 noworodki.
Zanikanie gatunku thumb|Szkic z 1901 roku Gatunek cieszył się niegdyś szerokim zasięgiem występowania. Według ustnej tradycji Aborygenów ten gatunek był rzadki jeszcze przed przybyciem Europejczyków na kontynent australijski, a jego populacja bardzo szybko kurczyła się w połowie XIX wieku, gdy po raz pierwszy został odnotowany przez naukowców. W 1857 roku dwa okazy bandików podarowali okoliczni mieszkańcy zoologowi Gerardowi Krefftowi, który towarzyszył w wyprawie Wilhelma von Blandowskiego. Pomimo trudności w zdobyciu żywego okazu, Krefft zjadł jedno ze sprezentowanych zwierząt, za co później przepraszał przy zapisywaniu swoich obserwacji.