Współorganizował kursy sanitarnej dla Sanockiej Chorągwi Drużyn Bartoszowych. Po wybuchu I wojny światowej 1914 wraz z bliskimi (łącznie cztery osoby) przebywał w Wiedniu. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie II Rzeczypospolitej pozostawał lekarzem sanockiego szpitala. Był lekarzem w Sanoku, specjalizującym się w chorobach wewnętrznych. Udzielał się w Towarzystwie Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich, a jego wychowankom udzielał nieodpłatnie porad lekarskichEdward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 603.. W latach 20. był organizatorem na obszarze powiatów sanockiego, liskiego, brzozowskiego i dobromilskiego w Związku Lekarzy Małopolski i Śląska Cieszyńskiego z siedzibą w Krakowie oraz został zastępcą przewodniczącego koła w Sanoku. Należał do Towarzystwa Lekarzy Polskich byłej Galicji. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej, Towarzystwa Lekarzy Polskich we Lwowie. Zarówno w czasach zaboru, jak i w niepodległej Polski brał udział Zjazdach Lekarzy i Przyrodników Polskich. W latach 30. II RP jako lekarz był przypisany w Sanoku do ulicy Jagiellońskiej: do numeru 241, do numeru 20 w 1938.