Podane formy przedstawiają współczesne rekonstrukcje, etap odtwarzania początkowej głoski laryngalnej został pominięty.
thumb|300px|Hipotetyczna praojczyzna (kolor różowy) i ekspansja Indoeuropejczyków według teorii kurhanowej
Innymi metodami w pracy indoeuropeistów są:
rekonstrukcja wewnętrzna – odtwarzająca dawniejsze fazy konkretnego języka; datowanie lingwistyczne – leksykostatystyka i glottochronologia; masowa komparacja leksykalna – porównująca słownictwo wielu języków w celu odkrycia powiązań filogenetycznych pomiędzy różnymi rodzinami językowymi.
Do teorii opracowanych przez językoznawstwo indoeuropejskie należą m.in.:
teoria laryngalna – według której w praindoeuropejskim istniały trzy spółgłoski o wymowie gardłowej lub krtaniowej; teoria glottalna – dawniej bardziej popularna, współcześnie mająca niewielu zwolenników hipoteza, według której w praindoeuropejskim zamiast spółgłosek dźwięcznych istniały spółgłoski ejektywne.
Natomiast do głównych współczesnych hipotez dotyczących pierwotnej ojczyzny języków indoeuropejskich należą:
teoria kurhanowa – sytuująca język praindoeuropejski na Stepie Pontyjskim pomiędzy Morzem Czarnym a Morzem Kaspijskim; teoria anatolijska – sytuująca język praindoeuropejski w Anatolii na terenach dzisiejszej Turcji.