ukazały się L’Apophonie en indo-européen Kuryłowicza na temat przegłosu indoeuropejskiego (1956) oraz Indogermanisches etymologisches Wörterbuch Juliusa Pokorny’ego, czyli słownik etymologiczny, zawierający zrekonstruowane rdzenie praindoeuropejskie.
Metody badawcze i teorie Główną techniką badawczą w językoznawstwie indoeuropejskim jest metoda porównawcza, która polega na poszukiwaniu wzorców i regularności w strukturze fonetycznej i odmianie wyrazów. Następnie odtwarzany jest stan praindoeuropejski; przykład takiej rekonstrukcji końcówek gramatycznych według Roberta Beekesa – na podstawie czasownika „być” w sanskrycie i łacinie – przedstawia poniższa tabela.
+FormaSanskrytŁacinaWzór odmianyRekonstrukcjaformy pie.‘jestem’ asmi sum (V)s-(V)m(i) *h₁és-mi‘jesteś’ asi es Vs-(i) *h₁és-si‘jest’ asti est Vs-t(i) *h₁és-ti‘jesteśmy’ smas sumus s-(V)mVs *h₁s-més‘jesteście’ stha estis (V)s-t(h)V *h₁s-th₁é‘są’ santi sunt s-Vnt(i) *h₁s-énti
W zaprezentowanych przykładach duża litera V oznacza samogłoskę, *h₁ zaś jeden z laryngałów.