Po skasowaniu unii, w 1839 rozpoczęła się przebudowa świątyni i zabudowy pobazyliańskiej na prawosławny klasztor p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W 1842 roku zajmuje go prawosławny klasztor męski, istniejący przy cerkwi p.w. Zaśnięcia Matki Bożej. Cały obiekt cerkiewny został wówczas ogrodzony nowym klasztornym murem. W 1843 decyzją cara nastąpiło włączenie majątków ziemskich do skarbu państwa, co uszczupliło fundusze jakimi dysponował monaster.
W 1866 roku klasztor znajdował się w bardzo złym stanie (m.in. zrujnowane ściany). Mieszkało w nim 10 zakonników.
W 1879 roku nastąpiła przebudowa nawy głównej i ustawienie na niej kopuły, tak by upodobnić wygląd świątyni do cerkwi. Być może wówczas zmieniono też nazwę kompleksu klasztornego, bo w opracowaniach z ok. 1880 r. jest to klasztor prawosławny p.w. Świętej Trójcy.
W 1888 roku klasztor przekazano na żeński monaster, przy nim w 1891 otwarto szkołę dla dziewcząt. Według dokumentów cerkiewnych w 1909 istniał tu prawosławny żeński Uspieński monastyr.