Do klasztoru należało pięć folwarków: Kazimierzowo, Puzirow, Jaszkowicze, Awdiejewicze, Poddubie (obszar ziemi = 8452 dziesięciny i 1029 sążni kwadratowych), co stanowiło razem 1154 chłopów funduszowych oraz 6 włościan. W obszarze tym funkcjonowały 4 młyny wodne, 2 wiatraki, 2 folusz, fabryka skór, 2 gorzelnie, fabryka wapna, 4 karczmy i 4 łowiska ryb (m.in.: jezioro Wymno, jezioro Nieszczodro).
W latach 1819-30 odrestaurowano kościół staraniem wikarego o. Floriana Bukowskiego OSBM, który zatrudnił budowniczego Emiliana Pietuchina.
Około 1833 nastąpiła kasata klasztoru bazylianów i przejęcie przez prawosławnych. W 1834 roku za nie popieranie kasaty unii zostaje zdjęty z urzędu o. Sylwester Bukowski OSBM, określany jako „silny papista”. W czasie wizyty abp W. Łużyńskiego do „schizmy” przystąpiło 4 kapłanów klasztoru, a okoliczne duchowieństwo potwierdziło fakt współpracy z prawosławiem. W klasztorze mieszkali m.in. przysłani na „pokutę” z innych klasztorów zakonnicy i proboszczowie „niepokorni” dla zjednoczenia unii z cerkwią.