Posiadał w tym czasie 4 dziesięciny uprawnej ziemi (pracowało tu 39 poddanych).
Klasztor musiał uchodzić za ważny ośrodek prawosławia na tym terenie, ponieważ w 1910 mieszkało w nim 58 zakonnic, natomiast w 1913 w szkole uczyły się 63 osoby.
ZSRR Po rewolucji październikowej szkoła klasztorna została zajęta przez władze państwowe. Wprawdzie w 1920 roku istniał jeszcze budynek klasztorny (w jednej z sal znajdował się sławny portret fundatora) oraz cerkiew klasztorna, jednak rok później funkcjonował tu już sierociniec.
W 1922 roku zgodnie z przyjętymi przez W. Lenina dyrektywami, następuje rabunek mienia cerkiewnego przez władze sowieckie. W klasztorze pozostaje kilka osób opiekujących się pozostałościami sanktuarium. W 1928 zamknięto klasztor, a resztę mienia przekazano kołchozowi Swoboda.
W 1943 roku cerkiew została zniszczona przez hitlerowców. Po wyzwoleniu wioski przez wojska radzieckie, w 1945 roku świątynię wysadzono w powietrze. Na fali reform „postalinowskich” oraz dalszej ateizacji społeczeństwa, za czasów Chruszczowa, dokonano całkowitej dewastacji obiektu. Około 1960 roku zniszczono resztki ścian zabudowy klasztornej. Cegłami ze zniszczonych budynków wysypano drogę do Janowicz.