W tym samym dniu tramwajarze należący do PZPR próbowali wyjechać składami z zajezdni przy ul. Tramwajowej oraz ul. Dąbrowskiego – w odpowiedzi strajkujący blokowali wyjazd składów kładąc się na torach. Jako komunikację zastępczą wprowadzono kolejne 100 ciężarówek z zakładów pracy oraz 200 samochodów wojskowych.
Strajk wzbudził zainteresowanie zagranicznych dziennikarzy. W Łodzi pojawili się przedstawiciele zachodnich agencji prasowych Agence France Presse, United Press International oraz Reutersa. Informacje o strajku wraz ze zdjęciami ukazały się w „The Times”, „Le Monde” oraz europejskich edycjach amerykańskich gazet: „The New York Times” i „New York Herald Tribune”.
Stłumienie strajku i konsekwencje Późnym wieczorem 13 sierpnia 1957 roku Komitet Łódzki PZPR otrzymał zgodę najwyższych władz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na siłowe stłumienie strajku. O godz. 23:00 Komitet Porządku Publicznego podjął decyzję o opanowaniu zajezdni przy ul. Tramwajowej przez 500 osób z milicji robotniczej (aktyw z łódzkich zakładów pracy) i 120 funkcjonariuszy MO, a zajezdni przy ul. Dąbrowskiego przez 400 osób milicji robotniczej i 120 z MO. Zajęte miały też być zajezdnie na Brusie, Chocianowicach i Helenówku. Po północy, o godzinie 2:00, nastąpił szturm na zajezdnie i pacyfikacja strajkujących.