Prekursorem takiego stałego oznaczenia był zapewne Korynt, gdzie już w początkach VI w. p.n.e. obok własnego godła (pegaz) umieszczano pojedynczą literę Ϙ (koppa). W epoce tej jednak stosowano je sporadycznie i gdzie indziej – np. przez ateńskich Pizystratydów i eupatrydów (Θ – jako symbol solarny), w eubejskiej Chalkidzie (Ψ) i beockich Tebach (BOI, TA)Jean Babelon: Numismatique antique. Paris: PUF, 1970, s. 43-45..
W epoce klasycznej napisy w polu monety stawały się coraz dłuższe i bardziej zróżnicowane, zawierając nie tylko tzw. etnikon emitenta w całości (np. ΝAΧION – Naksos, ΘOΥΡΙΟΝ – Turioj), ale też imię urzędnika miejskiego odpowiedzialnego za emisje (np. APICTOΔAMOC) lub miejscowego władcy, a wyjątkowo nawet artysty grawera (jak np. EΥAINE[TOΣ] w Syrakuzach).
W okresie hellenistycznym wzorowana na monetach władców wschodnich i rozbudowana jednostronna legenda zawiera z reguły imię władcy z tytułem (np. BAΣIΛEOΣ ΣEΛEΥKOΥ w Syrii) i z przydomkamiGuy Rachet: Słownik cywilizacji greckiej, dz. cyt., s. 253., częstokroć też monogramy urzędnika lub mennicy, a niekiedy litery oznaczające serię emisyjną lub nawet datowanie według lokalnej rachuby czasu.