Legendy umieszczane na rancie (znacznie rzadziej) i biegnące w obu kierunkach, mogą być wklęsłe albo wypukłe (po raz pierwszy zastosowane na francuskich talarach w 1577); w przeszłości miały one zapobiegać obcinaniu krążków cięższych monet z wartościowego kruszcu. Najczęściej są to hasła mające wymowę symboliczną, np. „God zij met ons” na talarach holenderskich, „Gemeinnutz geht vor Eigennutz” (na srebrnych monetach III Rzeszy) czy „E pluribus unum” (na monetach amerykańskich).
Na dawnych numizmatach legenda występuje najczęściej w łacinie uznawanej za język uniwersalny, bo w kulturze europejskiej ogólnie zrozumiały.
Rozwój thumb|200px|Rozwinięta legenda rewersowa monety hellenistycznej Zapoczątkowane przez starożytnych Greków napisy na monetach pojawiają się dopiero od VI wieku p.n.e., a upowszechniają w następnymGuy Rachet: Słownik cywilizacji greckiej. Katowice: Książnica, 2006, s. 253.. Na najstarszych starogreckich monetach legenda ograniczała się do początkowych liter nazwy emitenta, czyli miasta-państwa (polis) – np. AIΓ (Egina), ΑΘΕ (Ateny), EΥ (Eubea), ΟΛ (Olbia), PO (Rodos).