Odlewane monety Rzymian (aes grave) obywały się bez jakichkolwiek inskrypcji, również na bitych wczesnych denarach napisów brakowało albo były one bardzo skrótowe. Potem umieszczano na nich mennicze monogramy lub nazwiska urzędników w formie pełnej bądź skróconej. Dopiero na monetach cesarstwa pojawia się rozwinięta legenda awersowo-rewersowa, będąca wzorem dla epok późniejszych, a zawierająca na stronie licowej oficjalną nomenklaturę władcy (imiona i tytuły), zaś na odwrocie – odpowiednie hasła propagandowe albo objaśnienia wyobrażonych scen (postaci); często też skróty dotyczące przywilejów miasta. Od połowy III wieku dodatkowo umieszczane są tam umowne (literowe) oznaczenia mennicy, jakie w IV stuleciu stają się regułą.
Legenda monet średniowiecznych, a także późniejszych (nowożytnych) składa się z kilku podstawowych elementów: pełnej nazwy emitenta (państwa lub aktualnie panującego z jego tytułami), daty emisji (dopiero od późnego średniowiecza), nazwy monety z jej wartością oraz często oznaczenia miejsca jej wybicia (mennicy) w postaci znaku menniczego.
Uwagi
Przypisy