W odróżnieniu od wcześniejszych ruchów odbudowy osłabionych dynastii, władca nie odgrywał w nim roli przewodniej. Cesarz Tongzhi, od którego imienia wzięła się nazwa „restauracja Tongzhi”, używana na określenie okresu odbudowy władzy państwowej i wczesnej fazy ruchu samoumocnienia, miał 5 lat, gdy wstąpił na tron w 1861 roku. Przez całe jego krótkie życie (zmarł w 1875 r.) realną władzę pełniła regentka – jego matka, konserwatywna cesarzowa-wdowa Cixi i wpływowy książę Gong. Wiodącą siłą w ruchu odnowy byli wspomniani urzędnicy prowincjonalni: Zeng Guofan, Zuo Zongtang i Li Hongzhang.
Zeng, uczony konfucjański z najwyższym stopniem jinshi, praktyk konfucjańskiego ideału uczciwego i samo-ograniczającego się urzędnika, postulował odtworzenie zniszczonej wojną struktury społecznej. Rząd cesarski dał mu zasadniczo wolną rękę (aktywne zaangażowanie Pekinu wymagałoby funduszy, których w skarbcu nie było) i Zeng na kontrolowanych przez siebie terenach rozpoczął konserwatywne reformy, przywracając dawnych właścicieli ziemskich, przesiedlając chłopów na wyludnione tereny i szacując na nowo wysokość podatków, by zapobiec wyzyskowi dzierżawców. Ostrożny wobec nowych nauk, promował urzędników wyłanianych w drodze egzaminów cesarskich opartych na konfucjańskich księgach klasycznych.