W międzyczasie, narastające konflikty z cudzoziemcami doprowadziły do II wojny opiumowej (1856-1858 i 1859-1860), ponownie przegranej przez Chiny.
Od ostatecznej zapaści chwiejącą się dynastię uratowała grupa energicznych urzędników lokalnych, którzy zorganizowali lokalne oddziały samoobrony, przekształcili je w efektywne armie i za ich pomocą stłumili powstania. Cudzoziemcy ostatecznie zdecydowali, że ich interesy lepiej zabezpieczy istniejący reżim polityczny i wsparli Qingów w wojnie przeciw rebeliantom, dostarczając nowoczesnej broni i instruktorów do jej obsługi. Najważniejsi architekci ruchu samoumocnienia: Zeng Guofan, Zuo Zongtang, Zhang Zhidong i przede wszystkim Li Hongzhang byli dowódcami anty-tajpingowskich armii, którzy nawiązali w czasie wojny kontakty z cudzoziemcami i nauczyli się cenić ich wiedzę techniczną i wojskową.
Reformy wewnętrzne thumb|Zeng Guofan Kluczowym zadaniem było odbudowanie administracji lokalnej i gospodarki zniszczonej wieloletnimi wojnami domowymi. Należało poprawić transport, ustabilizować wydatki i dochody państwa. Konieczna była też reforma wojskowa, by stłumić powstania i wyeliminować bandytyzm.