Rozmowy zakończyły się porozumieniem w myśl którego Licario stawał się lennikiem Michała VIII a w zamian za to Grecy zaczęli wspierać go finansowo i militarnie. Licario zorganizował własną flotę korsarzy i zaczął najeżdżać łacińskie wyspy na Morzu EgejskimFine 1994, s. 190; Geanakoplos 1959, ss. 209–211, 235.. Dowodził również oddziałami lądowymi Bizancjum. Dzięki jego znajomości miejscowych warunków i temu że posiadał sojuszników na Eubei, wojska bizantyjskie miały ułatwione zadanie w procesie odzyskiwania wyspy. Poza tym popierała ich również znaczna część miejscowych GrekówFine 1994, s. 190; Geanakoplos 1959, s. 236..
W 1272 lub 1273 roku Licario stanął na czele wyprawy dzięki której cesarstwo zdobyło twierdze w Larmenie, La Cuppa, Klizurze i Manducho. Po serii porażek, triarchowie Negroponte zrozumieli, że sami nie są w stanie skutecznie obronić się przed Grekami i poprosili o pomoc księcia Achai Wilhelma II oraz Dreux'a de Beaumont, marszałka królestwa Sycylii. Villehardouin odzyskał La Cuppa ale de Beaumont został pokonany, a jego wojska rozbite, w związku z czym siły Karola Andegaweńskiego musiały ewakuować się z EubeiGeanakoplos 1959, s. 237. Między 1273 a 1275 rokiem Licario brał udział w kampaniach przeciwko Turkom na terenie Azji Mniejszej, gdzie, jak donoszą źródła, również odnosił sukcesySetton 1976, s.