Giberto II nie uznał tego małżeństwa i planował aresztować szwagra. Licario zbiegł wówczas do fortu Anemopylae, leżącego nieopodal Cavo d'Oro. Zgromadził wokół siebie grupę podobnych mu wygnańców i zaczął najeżdżać i grabić posiadłości łacińskich baronówSetton 1976, s. 425; Fine 1994, s. 190; Geanakoplos 1959, s. 236..
Bizancjum W tym samym czasie, niedawno odrodzone Cesarstwo Bizantyjskie, rządzone przez Michała VIII Paleologa, zaczęło intensyfikować starania mające na celu odzyskanie Eubei. Wyspa ta była strategicznie ważna gdyż stanowiła bazę dla piratów atakujących posiadłości cesarstwa a ponadto bez jej zdobycia niemożliwa była rekonkwista południowej Grecji. W 1269 lub 1270 roku Bizantyjczycy odnieśli spory sukces- flota dowodzona przez Aleksego Dukasa Filantropenosa zdobyła jedną z najważniejszych twierdz na wyspie- OreiGeanakoplos 1959, ss. 235–237.. Wydarzenie to było punktem zwrotnym w karierze Licario. Nadal znajdował się on w konflikcie z miejscowymi baronami, którzy nie chcieli nawet słyszeć o jakichkolwiek negocjacjach. Wiedząc że jego przeciwnicy mają przewagę i prędzej czy później uda im się opanować Anemoylae, Licario zaczął upatrywać swojej szansy w sojuszu z Bizancjum. Rozpoczął zatem negocjacje z Filantropenosem, który skontaktował go z samym cesarzem.