425..
Dalsza działalność W 1276 roku, po zwycięstwie nad łacinnikami w bitwie pod Demetrias, Bizancjum wznowiło ofensywę na Eubei. Licario zaatakował swoje rodzinne Karystos, które było stolicą południowej triarchii. Po kilkumiesięcznym oblężeniu miasto padło. Za ten sukces Michał VIII nagrodził go tytułem władcy całej Eubei oraz oddając mu za żonę kobietę z bardzo bogatego i wpływowego rodu greckiego. W praktyce jednak Licario nie kontrolował całej Eubei, musiał ją kawałek po kawałku odbijać z rąk łacińskich baronów. Do 1278 roku poza jego władzą znajdowało się jedynie ChalkisFine 1994, s. 190; Geanakoplos 1959, s. 295; Setton 1976, s. 426., wspólna stolica triarchii. Cesarz mianował go wówczas megas konostaulosem, czyli wysokim konstablem. Tytuł taki nosili naczelni dowódcy łacińskich najemników służących w bizantyjskiej armii. Po śmierci Filantropenosa, Licario otrzymał również tytuł megas doux, jako pierwszy nie-Grek w historiiGeanakoplos 1959, ss. 211, 297;