W tym stanowisku 1 listopada 1928 został zastępcą rzecznika dyscyplinarnego Wyższej Komisji Dyscyplinarnej w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a z dniem 31 stycznia 1929 został zwolniony z tego stanowiska w związku z przejściem do służby sądowej. Jako egzaminowany aplikant sądowy 6 czerwca 1931 został mianowany asesorem sądowym w okręgu Sądu Apelacyjnego w Toruniu• i pracował w Sądzie Grodzkim w Toruniu. Od czerwca 1932 był sędzią Sądu Grodzkiego w Toruniu•••, a od około 1935 do 1939 był sędzią Sądu Okręgowego w Gnieźnie•••. W latach 30. zamieszkiwał w Toruniu przy ul. Fryderyka Szopena 19 (1932) i przy ul. Adama Mickiewicza 109 (1936).
Po wybuchu II wojny światowej i rozpoczęciu kampanii wrześniowej został wcielony do armii i przydzielony do Komendy Powiatowej Policji Państwowej w Gnieźnie, a następnie ewakuował się na wschód. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września został rozbrojony przez Sowietów w Złoczowie. W tym samym miesiącu dotarł do Lwowa, gdzie połączył się z żoną i synem, którzy wyjechali z Gniezna przed wybuchem wojny. Po nastaniu okupacji sowieckiej był bezrobotny, a 9 kwietnia 1940 został aresztowany przez Sowietów.