Początkowo był osadzony we lwowskim więzieniu Brygidki, a następnie przenoszony do Kijowa (w czerwcu 1940; w tym czasie jego żona została deportowana w głąb ZSRR), do Czernihowa (lipiec 1940), do Nowogrodu Siewierskiego i do Charkowa. Pod koniec 1940 został skazany został skazany na karę 8 lat pobytu w obozach poprawczych. Zesłano go na Daleki Wschód do obozu Nachodka w rejonie miasta o tej nazwie na północ od Władywostoku nad Zatoką Nachodka. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 zwolniono go w listopadzie 1941.
Następnie udał się na ziemie kazachskie. Przebywał w szpitalach w Akmolińsku, Semipałatyńsku, gdzie spotkał się z żoną i przebywał z nią cztery miesiące. Pod koniec marca 1942 wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Wpierw otrzymał przydział do Ośrodka Zapasowego Armii w Guzarze, potem skierowany do 10 dywizji piechoty na stanowisko dowódcy plutonu, latem 1942 był sędzią sądu polowego w 5 Dywizji Piechoty, a w listopadzie tego samego roku otrzymał dwuletni urlop z uwagi na stan zdrowia. W styczniu 1942 ponownie go zmobilizowano do służby czynnej i przydzielono do Rezerwy Oficerskiej Ośrodka Zapasowego Armii, skąd odkomenderowano do służby na tyłach.