Na froncie wojny polsko-ukraińskiej służył w szeregach 5 pułku artylerii polowej w stopniu podoficerskim w charakterze obserwatora artyleryjskiego. Wiosną 1919 krótkotrwale przebywał w niewoli ukraińskiej. Następnie brał udział w działaniach wojny polsko-bolszewickiej do jej końca; w stopniach sierżanta i podchorążego np. jako adiutant dowódcy szpitaly etapowych w Tarnopolu i w Krakowie. W grudniu 1920 został przeniesiony do rezerwy. Awansowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym do 52 pułku piechoty Strzelców Kresowych w garnizonie Chełm, w 1934 był oficerem rezerwowym 61 pułku piechoty.
Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując stopień naukowy doktora praw w 1922. Od 19 maja 1921 jako kandydat notarialny przez niespełna osiem miesięcy odbywał praktykę w Ropczycach. Wstąpił do służby państwowej, został zatrudniony w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, gdzie był powołany jako praktykant od 1 sierpnia 1923, 16 grudnia 1923 został mianowany pomocnikiem referenta, a następnie referendarzem od 1 lutego 1925.