Najstarsze znalezisko archeologiczne związane z saungiem pochodzi ze świątyni Bawbawgyi znajdującej się na terenie Śrikszetra – dawnego królestwa ludu Pyu w pobliżu współczesnego miasta Pyain. W miejscu tym znajdują się rzeźbione dekoracje, a wśród nich obraz łukowatej harfy z około pięcioma strunami w scenie przedstawiającej muzyków i tancerza. Obiekt ten jest datowany na początek VIII stulecia po Chr. Chińskie kroniki z tego okresu wspominają o muzykach Pyu grających na łukowatych harfach. Od tego czasu saung był ciągle używany i wspominany w wielu kronikach i innych tekstach. Birmańskie słowo "saung" oznaczające harfę znaleźć można w napisach na ścianach świątyń Paganu, podobnie jak i graficzne przedstawienia instrumentu.
Najstarszy poetycki tekst pieśni w języku birmańskim pochodzi z początku XIV wieku, choć nie przetrwała stworzona dla niego muzyka. Istnieją domniemania, iż tekst ten śpiewany był z towarzyszeniem harfy, gdyż opowiada on o oblężeniu Myinsaing, a "Myinsaing" jest nazwą jednej z granych także współcześnie klasycznych form muzycznych i tonacji.