Dla drobniejszych harfistów budowane są harfy o mniejszych rozmiarach.
Podczas gry harfista siedzi na podłodze z harfą spoczywającą na kolanach i skierowaną łukiem w stronę lewą. Struny potrącane są palcami prawej ręki od strony zewnętrznej. Ręka lewa używana jest do wyciszania strun dla uzyskania czystszego dźwięku oraz grania staccato. Dźwięki tłumione uzyskiwane są poprzez ucisk lewego kciuka na strunę od strony harfisty i zwiększenie jej napięcia.
Historia thumb|Harfista w roku 1900. Saung jest instrumentem pochodzącym z bardzo dalekiej przeszłościGoyala 1992, s. 237: ...yazh przypomina stary instrument vīṇā; jednak konstrukcję najbardziej podobną do jego starożytnej postaci ma harfa birmańska, której forma wydaje się od najdawniejszych czasów pozostawać niemal bez zmian.. Opierając się na danych archeologicznych w postaci reliefów z birmańskich"Birmańskich" w znaczeniu ich dzisiejszej lokalizacji. W tamtym okresie współczesny obszar Birmy zamieszkany był przez lud Pyu oraz Monów. Przodkowie Birmańczyków zaczęli napływać na te tereny około 300 lat później (przyp. tłum.). świątyń przedstawiających harfy o długich szyjach bardzo podobne do tych z wizerunków odkrytych w Bengalu, można przypuszczać, że saung mógł dotrzeć na tereny dzisiejszej Birmy już około roku 500 po Chr. z południowo-wschodnich Indii.