Saung skorzystał na kulturalnym renesansie ery Konbaung (1752–1885). Gdy birmański król Hsinbyushin podbił Królestwo Ayutthayi, powracając do domu zabrał ze sobą wielu syjamskich dworzan. Przebywający w niewoli syjamscy aktorzy i muzycy wzbogacili birmańską muzykę harfową nowymi formami i eksperymentami. Najznaczniejszym spośród innowatorów był utalentowany dworzanin Myawaddy Mingyi U Sa (1766–1853), który zaadaptował repertuar muzyki syjamskiej dla birmańskiego audytorium, dokonał przeróbki syjamskiej wersji Ramajany, nazywanej Ramakien, na birmański epos Enaung-zat i skomponował muzykę na harfę do jego wykonywania, a także rozwinął cały nowy gatunek muzyki harfowej pod nazwą "Yodaya" (birmańskie określenie Ayutthayi). Pomysłem U Sa było zwiększenie liczby strun harfy z siedmiu do trzynastu, dzięki czemu jej dźwięki objęły dwie i pół oktawy – C3 do F5. Harfista ostatniego dworu dynastii Konbaung, Maung Maung Gyi, dodał czternastą strunę.