Powstała w 1952 partia przejęła zwolenników dwóch poprzedniczek - ubogiego chłopstwa z regionu Hamy, gdzie popularny był al-Haurani i jego organizacja, oraz studentów i intelektualistów z miast (w przeważającej części także wiejskiego pochodzenia, przybyłych do miast niedawnoN. van Dam, The Struggle..., s. 15-17.), którzy wcześniej znaleźli się pod wpływem idei Aflaka. Wielu sympatyków partii, ukończywszy naukę w Damaszku, powracała do rodzinnych wsi i tam pozyskiwała dla baasizmu kolejnych zwolenników. W rezultacie partia stała się znacznie silniejsza na syryjskiej prowincji, wśród ubogiego chłopstwa, które z entuzjazmem przyjmowało socjalistyczny program, niż w miastach, gdzie w życiu publicznym tradycyjnie dominowały zamożne rody kupieckie. Partia Baas znajdowała również zwolenników wśród przedstawicieli mniejszości religijnych (alawitów, chrześcijan, ismailitów, Druzów), do których przemawiały postulaty świeckiego państwa i równouprawnienia Arabów niezależnie od wyznania. Szczególną popularność partia Baas zdobywała wśród alawitówH. Batatu, Syria's Peasantry..., s. 142-143..