Kolejne liczniejsze grupy pojawiły się w latach 70. Ruchy te miały charakter lewicowy lub były nieideologiczne i miały na celu ochronę praw ludności rdzennej. Rząd do walki z partyzantką wykorzystał oprócz wojska, organizacje paramilitarne, szwadrony śmierci i siły bezpieczeństwa. Z czasem te ruchy antyrządowe zjednoczyły się w sojusz o nazwie Gwatemalska Jedność Narodowo-Rewolucyjna. W 1982 roku doszło do kolejnego zamachu stanu. W jego wyniku władzę objął Efraín Ríos Montt. Montt zwiększył działania szwadronów śmierci i doprowadził do licznych zbrodni ludobójstwa. Choć w 1986 roku doszło do przejęcia władzy przez cywilnego prezydenta (do tej pory krajem rządziło wojsko) Marco Vinicio Cerezo Arévaloę, nie zatrzymało to walkMcAllister, Carlota (2010). A Headlong Rush into the Future. In Grandin, Greg; Joseph, Gilbert. A Century of Revolution. Durham, NC: Duke University Press. s. 276–309..